Tokarki zaliczają się do najpopularniejszych obrabiarek w obszarze obróbki skrawaniem. Tokarki używane są głównie do obróbki przedmiotów zamontowanych pomiędzy konikiem i uchwytem.
Podstawową cechą , którą się charakteryzują tokarki uniwersalne to możliwość skrawania gwintów. Dla tego tokarki oprócz wała mają śrubę pociągową i przekładnię Nortona. Przekładnia ta umożliwia nacinanie gwintów metrycznych, diametral-pitch, calowych i modułowych.
Tokarki można przedstawić w kilku zasadniczych zbiorach sortując je z uwagi na ich zastosowanie. Stołowe tokarki uniwersalne używane są do precyzyjnego obrabiania i wykonywania robót tokarskich na małych detalach przedmiotach.
Stosowane są zwykle w przemysłach: optycznym, zegarmistrzowskim i do działalności usługowej. Tokarki do toczenia gładkościowego, zazwyczaj określane tokarkami służącymi do diamentowania, stosowane są do toczenia wykańczającego wyrobów za pomocą narzędzi z ostrzami z węglików spiekanych bądź z diamentowymi. Tokarki , które mają parę narzędzi to maszyny przeznaczone do obrabiania przedmiotów przy pomocy zestawu w jednej chwili obrabiających narzędzi. Tokarki używane służące do kopiowania zwane są maszynami do kopiowania. Przystosowane są do obrabiania produktów o strukturze brył obrotowych. Kształt detalu skrawanego tokarka ta przenosi ze wzornika lub wzorca produktu.
Obecnie wzrasta zapotrzebowanie na maszyny konwencjonalne jak również tokarki cnc. Przedsiębiorstwa o niskim poziome kapitałów własnych kupują tokarki używane, zamożniejsze firmy wybierają obrabiarki nowe. Obecnie mocno wzrasta sprzedaż tokarek. Wybierając tokarki do metali zawsze trzeba kierować się sztywnością łoża, jakością zainstalowanych podzespołów, szybkością obróbki. Trzeba pamiętać o interesie ekonomicznym przedsiębiorstwa oraz wyliczyć zwrot z inwestycji.
Główne rodzaje robót , które umożliwiają tokarki to: nacinanie gwintów, toczenie poprzeczne i wzdłużne, przecinanie, wiercenie otworów, rozwiercanie, toczenie stożka, toczenie kopiowe. Przytoczone wcześniej rodzaje prac nie opisują zastosowań specjalnych, które wymagają zastosowania specjalnych przystawek, których nie musi posiadać standardowo wyposażona tokarka. Obrabiany detal można umieścić jednostronnie w uchwycie samocentrującym lub nastawnym tokarki nie podpierając na drugim końcu lub podeprzeć dodatkowo kłem w koniku bądź gdy skrawany detal jest cylindryczny specjalnymi podtrzymkami.
Do toczenia detali o znacznej masie stosowane są tokarki tokarki ciężkie, których masa własna może wynosić nawet kilkaset tysięcy kg. Płytowa tokarka umożliwia wykonanie większości podstawowych robót wykonywanych na tokarkach. Do toczenia materiału o wielkiej średnicy, a stosunkowo niewielkiej długości, przeznaczone są tarczowe tokarki do metalu. Tam gdzie ciężar i średnica toczenia jest zbyt duża by przedmiot skrawać w w osi poziomej, wybierane są tokarki karuzelowe z pionową osią wrzeciona.
Dla zapewnienia szerokiej uniwersalności zastosowań przedział prędkości wrzeciennika tokarki jest zwykle dość duży. Kłowe tokarki do metali odznaczają się szerokim zakresem wykorzystania do skrawania zgrubnego i dokładnej obróbki detali z żeliwa, ze stali i metali kolorowych nożami ze ze stali stopowej narzędziowej i z węglików spiekanych.
Tokarki są podstawowymi obrabiarkami przeznaczonymi do obróbki elementów o zarysach owalnych. Ruchy główne przy obrabianiu na tokarce składane są z ruchu podstawowego, jakim jest ruch obrotowy przedmiotu skrawanego, oraz z posuwu noża, który może być prostoliniowy lub złożony. Obroty materiału umożliwia mechnizm napędowy wrzeciennika tokarki, natomiast napęd posuwu przenoszony jest ze skrzynki posuwów.