Muzyka rockowa jako przedmiot zainteresowań młodzieży.
“Muzyka rockowa” to bardzo szerokie pojęcie co wynika ze złożonosci jego pochodzenia. Mają na to wpływ różne kierunki i style którymi inspirowali się muzycy rockowi. Rock często bywa utożsamiany z muzyką rozrywkową. Już średniowieczna muzyka przejawia elementy rocka. Ówczesne pieśni wędrownych trubadurów czy muzyka dworska XVIII wieku były przecież “rozrywką”. Jednak z perspektywy czasu muzyka ta uważana jest za “poważną”. Rocka nie można jedank utożsamić z czystą rozrywką. To nie tylko rozrywka, ale także świadomość i postawy społeczne całej generacji ludzi związanych z tą kulturą. Literatura muzyczna często traktuje rocka krytycznie. Uważa się ten gatunek za hałaśliwy, uproszczony i wulgarny. Wprawdzie warsztatowo już sprawny, ale prostacki. Podział na muzykę “poważną” i “rozrywkową” czy “popularną” “zatracił obecnie swoją rację bytu, zwłaszcza w kręgu młodzieży, która interesuje się jednocześnie różnymi odmianami sztuki”.
Dla starszego pokolenia muzyka młodzieżowa to często big beat, czy sentymentalne piosenki amerykańskie, dla słuchaczy najmłodszych to między innymi trash, psychodelic, rap. Tak więc granice gatunku stają się płynne, elastyczne w zależności od kategorii porządkowania.
O niższości muzyki rockowej w stosunku do “klasycznej” decyduje chociażby stwierdzenie, że “kompozytorzy muzyki rozrywkowej stosują dawno już przebrzmiałe środki wyrazowe.
Czy taki podział wynikający z przeznaczenia i wartości artystycznej jest słuszny? Muzyka rozrywkowa służy rozrywce, zabawie, relaksowi, a muzyka tzw. poważna służy… i tu właśnie nie wiadomo czemu? Najsłuszniejszy będzie chyba podział, wynikający ze spojrzenia odbiorcy czyli słuchaczy na tę muzykę. “Muzyka jest jedna…”, “To co każdy z nas odbiera jako muzykę rozrywkową -jest muzyką rozrywkową, a ta co jako muzykę poważną -jest muzyką poważną”. Ogromny rozwój środków masowego przekazu, w szczególności radia i telewizji powoduje, że muzyka dociera do nas bez trudu, chociażby z tego powodu, że nie musimy wychodzić z domu aby posłuchać ulubionego wykonawcy. Myzycy coraz częściej siegaja po formy muzyczno-sceniczne. Jako przykład można podać rock-operę “Tommy” zespołu The Who czy operę “Soap” - The Kings.
Druga połowa lat 60-tych przynosi nową formę prezentowania muzyki, a co za tym idzie rozwój showbusinesu - festiwale organizowane często na bardzo dużą skalę. Najsłynniejszy odbył się w 1967r. w Monterey. Na festiwalu wystąpiła prawie cała czołówka muzyki rockowej. W 1969 odbył się festiwal w Woodstock zarejestrowany na taśmie filmowej, na którym wystąpiły takie -gwiazdy jak Jimi Hendrix czy Janis Joplin.