PiesŹródłosłów nazwy terier (w pisowni angielskiej - terrier) już wyjaśniono w ogólnym opisie terierów. Jednakże to podobieństwo ras powstało dopiero na początku ubiegłego wieku. Bezpośrednim przodkiem foksteriera krótkowłosego była występująca w środkowej i południowej Anglii od początku XVII wieku odmiana teriera pochodząca ze skrzyżowania teriera staroangielskiego (old english terrier) z małym psem gończym, zwanym beagle, po którym foksterier odziedziczył trójbarwną maść o przeważającym białym tle. Natomiast foksterier szorstkowłosy pochodzi od istniejącej w Szkocji odmiany teriera myśliwskiego o szorstkiej sierści i maści czarnej podpalanej - wymagane było strzyżenie psa. Takie też umaszczenie miał foksterier szorstkowłosy aż do końca XVIII wieku.
Pies Są jednakże miłośnicy tej rasy, utrzymujący foksteriery szorstkowłose jako psa towarzysza. W takim też charakterze, z nielicznymi wyjątkami, są u nas foksteriery krótkowłose, którymi zainteresowano się w Polsce nić tak dawno, więc mamy ich niewiele ponad 400 sztuk (1983 r.).
Pies Charakteryzują je: niezmiernie żywe usposobienie, nadzwyczaj silnie rozwinięty instynkt łowiecki, ogromna ciętość oraz nieprzeciętna śmiałość granicząca z zuchwałością - strzyżenie psów Rzeszów. Te cechy fizyczne i psychiczne określają przydatność użytkową foks terierów, przeznaczonych do polowania w norach na drobne drapieżniki, a przede wszystkim na lisy, od których nazwy pochodzi nazwa rasy. Bowiem w języku angielskim lis nazywa się fox, nazwa zaś rasy brzmi fox terrier.
Strzyżenie psów W drugiej połowie XIX w. uznano odrębność dwu ras foksterierów, które stały się bardzo popularnymi rasami nie tylko w Anglii, ale również w innych krajach europejskich oraz w Ameryce. Do końca ubiegłego i na początku bieżącego stulecia przeważała pod względem liczebności rasa krótkowłosa, natomiast w międzywojennym dwudziestoleciu bardziej popularne były foksteriery szorstkowłose - wymagane jest strzyżenie psów.
Pies Niedużą kształtną głowę - z małymi w kształcie litery V załamanymi do przodu uszami i dość głęboko osadzonymi małymi oczami - trzymają wysoko na zgrabnie wygiętej dość długiej szyi. Stosunkowo gruby, umiarkowanie skrócony ogon trzymają również uniesiony niemal pionowo do góry. Umaszczenie obu ras jest podobne: łaciate, dwu- lub trójbarwne na białym tle. Także pod względem właściwości psychicznych nie ma różnicy między gładko- a szorstkowłosym foksterierem.
Strzyżenie psów Ze względu na ich szatę, nie wymagającą kłopotliwej pielęgnacji, nadają się one do trzymania w mieszkaniu lepiej niż szorstkowłose, które poza tym przysparzają dodatkowego kłopotu z trymowaniem i strzyżeniem, w celu nadania im wymaganego na wystawach wyglądu. Oczywiście psy używane do polowania pozostawia się w szacie naturalnej.
Strzyżenie psów W Polsce w pierwszych latach po II wojnie światowej i aż do połowy lat sześćdziesiątych miały one ogromne powodzenie jako psy myśliwskie do polowania na dziki. Obecnie liczba ich zmalała i wynosi około 800 sztuk (1983 r.), z czego znaczna większość jest w rękach myśliwych, używających ich nie tylko do polowania na dziki czy lisy, ale także jako płochaczy i aporterów na polowaniach na ptactwo, nawet wodne, albo do tropienia postrzałków zwierzyny grubej.
Strzyżenie psów Wskutek krzyżowania go na początku XIX wieku z foksterierem krótkowłosym maść jego uległa zmianie i już w połowie ubiegłego stulecia foksterier szorstkowłosy miał umaszczenie łaciate, dwu- lub trójbarwne z białym tłem. Taka maść foksterierów była praktyczniej sza niż ciemna, gdyż ułatwiała myśliwym podczas polowania w norach odróżnienie psa od lisa. W XVII i XVIII wieku psy tych obu odmian, nazywanych już wówczas foksterierami, towarzyszyły na polowaniach par for ce na lisy psom gończym (foxhoundom), w celu bądź to wypłaszania lisa z nory przed rozpoczęciem gonitwy, bądź też, w razie schronienia się lisa w podziemnym mieszkaniu przed ścigającymi go psami gończymi, dławienia lisa w norze.